Istotnie, gdyby energię Profesora oceniać według liczby wykonanych tygodniowo poważnych operacji ortopedycznych, to trzeba by dojść do wniosku, że nigdy jeszcze nie był tak pełen sił twórczych, jak obecnie. W liście następnym donosił mi, że zabrał na urlop do Cieplic "walizkę nie załatwionej korespondencji", i stwierdził z humorem: "Druga sprawa, która mogłaby mnie poratować, to zdwojenie czasu kalendarza - Doba = 48 godzin, zamiast 24 (...) Powstaje paradoksalna sytuacja. Lawina przeróżnych spraw uniemożliwia mi pełnienie tego wszystkiego, co chciałbym robić z przyjemnością. Powstaje niejako pierścień izolujący mnie od ważnych spraw. Paradoksalna izolacja." I to się nazywa emerytura?! W końcu lipca pisał do mnie: "Wróciłem właśnie z Kopenhagi, gdzie odbył się Światowy Kongres Ortopedów. Było świetnie. Spotkałem wielu dawnych przyjaciół z całego świata". Pomyślałam sobie czytając ten list: gdzie też Profesor nie ma przyjaciół?! Ma ich wszędzie. Nazywają go "przyjacielem ludzi" i to jest chyba drugie (po "świętym") określenie oddające jego atmosferę psychiczną.

Naukowcy .